Australië reis - Darwin en de Outback

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

vorige pagina

---

• Tilmouth Well Roadhouse - WA Border

• Rond half drie in de middag zijn we bij Tilmouth Well Roadhouse aangekomen, boeken in bij de receptie en kunnen vrij een plaats gaan zoeken. Het waait nog steeds erg hard en we beginnen met de auto zo optimaal mogelijk neer te zetten. We klappen de tent op het dak uit en hebben een windluwe zitplaats gecreëerd. Hiervoor hebben we de achterluifel aangerist, deze hebben we laten hangen om daarna met scheerlijnen aan de wagen en haringen in de aarde vast te maken.

• photo_cameraFoto's
  mapRoute

• Het klappert wel maar het doek is dik en stevig en we verwachten niet dat er enige schade aan de luifel zal optreden. In ieder geval zitten we in de luwte en toch ook in de zon.
  Vlak naast onze auto ligt een, in de lengte, doorgezaagde benzinevat als kampvuurplaats. Nu hebben we alleen nog hout nodig en daarvan liggen diverse stapels op het terrein. Bij het ophalen van het hout hebben we wel eerst gecontroleerd dat er geen slangen in de houtstapels zitten. Zo dat wordt een heerlijk kampvuur voor de avond.
  De camping blijft geheel leeg, we zien dat een deel van de bungalows zijn verhuurd.
  Na ons avondeten zijn we naar het Roadhouse gelopen om koffie te drinken en wat te lezen in de huiskamer. Na terugkomst bij de auto maken we het vuur aan, het is een echt vreugdevuur geworden en door de harde wind maakten we ons serieus zorgen of we geen bosbrand gaan veroorzaken. Viel gelukkig allemaal mee. Genietend van het kampvuur werken we ons dagboek bij en bespreken de route van de volgende dag.

• 

  Tanami Road

• 
  In de nacht is het woestijnachtig koud geworden en we hebben het niet echt warm gehad. Bij het opstaan is het krap 6 graden Celsius. We controleren de douches op warm water, in het dames deel werkt het goed maar het water in het heren deel wordt niet warm. Dan maar allemaal in het damesdeel douchen. We zijn toch de enige kampeerders. Bij het ontbijt is het koud en er staat nog zoveel wind dat de thee heel snel erg koelt, daarom breken we snel op en gaan bij het Roadhouse tanken.
  De volgende pomp is pas weer in Halls Creek, 850 km verder. Er zijn onderweg nog wel twee plaatsen waar getankt kan worden maar wij kunnen 1200 km met de 145 liter tank rijden.
  Bij het wegrijden dachten we dat we pas op de Northern Highway weer asfalt zouden zien maar nu blijkt dat de eerste 54 km nog geasfalteerd is, pas daarna wordt het gravelroad. Later hebben we nog een stuk van 10 km geasfalteerde weg gehad maar nadat we Yuendumu voorbij zijn is het alleen nog maar dirtroad.

• 

  Outhouse Doreen Homestead

• In de voorbereiding voor deze reis hebben we goed gekeken wat er zoal te zien zal zijn langs de Tanami Road. Een van de bezienswaardigheden zijn de ruïnes van Mt Doreen. Deze staan op de originele locatie van Mount Doreen Station Pastoral lease oftewel een gehuurd weidegebied voor vee. Het station is opgericht in 1932 door Bill en Doreen Braitling. De traditionele eigenaren van het gebied zijn de Walpiri stam en ze hebben het gebied in 2013 weer als eigendom teruggekregen. Mt Doreen is genoemd naar Doreen Braitling.
  We hebben de afslag naar Mt Doreen Station genomen om eens te kijken hoe de ruïne eruitziet. Er is weinig van over maar het lijkt er ook op dat het meeste is achtergelaten. De vloeren van de homestead zijn van beton en er staan nog wat muren van golfplaat. Grappig genoeg zien we de restanten staan van een ijzeren eenpersoons bed. Verder staat er een gebouw dat sterk lijkt op een buitentoilet. We hebben wat rondgelopen en zijn daarna het pad langs de homestead verder gevolgd. We kwamen daarbij langs de eerste homestead, opgetrokken uit keien. We vervolgen het pad en komen weer terug op de Tanami Road.

• 

  Eerste Doreen Homestead

• De weg condities is matig tot zeer slecht, zwaar geribbeld en maakt het rijden niet bepaald aangenaam. We stoppen voor de lunch bij Renehans Bore, dit is de enige officiële bushcamping site op de Tanami Road. Er is een overdekte picknick plaats, een watertank en een locatie voor een kampvuur. Voor ons is het nog wel erg vroeg om hier te overnachten en na kort overleg besluiten we verder te rijden. We hebben van de Lurgies gehoord en gelezen op het Internet dat er diverse plaatsen zijn waar je kan overnachtingen zonder dat je direct zichtbaar voor iedereen bent.
  Na Renehans bore zijn we al ver in de Tanami desert, het gebied is vlak met soms een kleine heuvel of een termietenheuvel. Het waait nog steeds erg hard en de weg is slecht tot soms zeer slecht. Langs de Tanami Road bevinden zich een aantal goud mijnen, deze zijn niet-publiekelijk toegankelijk maar in geval van ernstige nood willen ze wel helpen. Tot aan de afslag van de eerste goudmijn blijft de weg slecht maar na de afslag naar The Granites Mine verbeterd de weg sterk.

• 

  Renehans Bore

• Waar we op het zeer ribbelige stuk van de Tanami road niet harder hebben gereden dan max 60 km per uur geeft de verbetering van de weg na deze mijn ons de kans om vaart te gaan maken en op sommige stukken rijden we bijna 100km per uur. Ergens is deze snelheid onverantwoord omdat de oppervlakte van de weg nog steeds erg stoffig is en bij een verkeerde stuur manoeuvre, een kuil of een steen de kans groot is dat je bij deze snelheid de wagen niet meer onder controle houdt. Gelukkig is de weg vrij van stenen, kuilen en we hebben op dit stuk maar een paar tegenliggers gehad.
  We komen aan bij Rabbit Flat Roadhouse, de oude foto’s van deze locatie laten een groene oase zien met palmbomen. Hiervan is op de foto’s van Google Earth weinig van te zien al staan er nog wel bomen. De toegang tot het terrein is met een groot hek afgesloten, al laten banden sporen zien dat auto’s toch het terrein op rijden. Het hek ziet er niet stevig uit en er zit ook geen slot op. We besluiten om door te rijden omdat het onduidelijk is wat de huidige bestemming is.

• 

  Termieten heuvels in de Tanami Desert

• Op het Internet kan je nalezen dat er nog wel mensen wonen. De kwaliteit van de weg blijft goed en we kunnen nog steeds met een flinke snelheid doorrijden, inmiddels loopt de dag naar zijn einde en we beginnen uit te kijken naar een overnachtingsplaats. We passeerden de Tanami Mine, dit is ook een goud mijn. Na deze passage wordt de weg minder goed al blijven we goed op schieten.
  Inmiddels begint het halfvijf te worden en we hebben nog een kleine twee uur dag licht, dan zien we een pad de weg afgaan. De weg zelf ligt wat verlaagd en het pad is na 10 meter niet meer te zien. We besluiten om te draaien en volgen het pad. We zien een aardige locatie om te overnachten, het is een roadworkersplace voor de graders.
  Zij zijn aan het begin van het droge seizoen lange tijd bezig om de kwaliteit van de weg te verbeteren. Vaak doen ze dat eenmalig maar indien de weg in loop van het droge seizoen heel erg slecht wordt en maar voldoende mensen klagen gebeurt het wel eens dat het later nog een keer gedaan wordt.

• 

  Campsite in de Tanami Desert

• 
  Wij besluiten om hier te overnachten, het is een klein stukje van de weg af. Ligt erg afgelegen en is heel stil. We zetten de auto zo neer dat we nog kunnen genieten van de ondergaande zon maar toch beschutting hebben tegen de wind. De luifel hebben we opnieuw aan de achterkant vastgemaakt zodat we goed uit de wind kunnen zitten. Deze dag hebben we 520 km gereden daarbij drie roadtrains en 10 auto’s gezien. Twee uur na onze aankomst gaat de zon onder maar we hebben nog geen auto horen langskomen. We genieten van de stilte, de sterren en na wat bier of wijn gaan we om half negen naar bed. Het is best fris geworden. Op dat moment zien we de lichten van een auto op de top van een heuvelrug net ten oosten van onze locatie. Later op de avond horen we vanuit bed nog een auto langs komen. Dit brengt het totaal op 12 auto’s op een afstand van 520 km.

• ---

  volgende pagina