Australië reis - Tasmania en Victoria

Rondrit vanuit Crayfish Creek

We hebben overnacht op de Crayfish Creek Van & Cabin Park, dit is een hele leuke en gezellige locatie. De plaatsen zijn tussen de bomen zonder de rechte blok afscherming van zoveel andere campings. Met de camper die we gehuurd hebben is het alleen lastig inparkeren, er is maar weinig ruimte. We hebben twee nachten gereserveerd en we willen eerst een dag in de buurt rondrijden voordat we richting Queenstown en Strahan gaan.
Foto's rondrit vanuit Crayfish Creek

Route rondrit vanuit Crayfish Creek

Om half tien zijn we vertrokken naar Stanley en The Nut. Beide liggen op een schiereiland waarbij The Nut als een puist aan het schiereiland vast zit. The Nut is een restant van een vulkaan en het schiereiland is geheel opgebouwd uit basalt. Vanaf Jimmy Lane Memorial Lookout heb je een schitterend zicht op The Nut. Vlakbij is ook het Historic Convict Ruins.
De top van The Nut ligt op 125 meter, de bovenkant is vlak en er is een wandelpad bovenop. Naar boven kan je of lopen of met een kabelbaan. Wij zijn die dag lui en besluiten om met de stoeltjeslift naar boven te gaan. Het waait flink op de top maar het is niet koud. We hebben de volledige 2 km rondwandeling gemaakt en vanaf elk uitzichtpunt het zicht bewonderd. We zijn ook weer met de stoeltjeslift naar beneden gegaan.
Zicht op the Nut en Stanley
Bij de parkeerplaats is een kleine winkel annex koffiebar, we hebben er theedoeken, roadsigns en koffie met een scallop pie gekocht. Het duurt even voor deze laatste klaar is maar het smaakt er niet minder om.
We verlaten Stanley en rijden over de A2 naar het centrum van Smithton. Hierna hebben we de A2 verder gevolgd naar Marrawah. De weg loopt door bos en weiland, het is voornamelijk koeien die we hier zien. De mensen wonen hier heel afgelegen. Bij Marrawah zijn we naar Greenpoint gereden, dat is een kaap in zee met een kleine gratis kampeerplaats. We zijn hier bij het strand en de Southern Ocean, het waait flink en de branding slaat stuk op de rotsen in het water. Dit is een mooi ruig stuk Tasmanië gelegen in de Roaring Forties.
Na gegeten te hebben verlaten we Marrawah en gaan over een smalle weg naar het zuiden en zijn gestopt in Arthur River. Hier is de Edge of the World en zijn bij het viewpoint geweest. Het waait hier ook flink maar het is niet zo koud als in Greenpoint.
Blue Wren
Als je in Edge of the World staat heb je niet zo gauw het idee dat dit de rand is maar als je je realiseert dat als je naar het westen zou gaan je pas weer in Argentinië aan land komt begrijp je waarom dit de Edge of the World heet. Je gaat dan door de Zuidelijke Oceaan, Indische Oceaan en de Zuid-Atlantisch Oceaan. Dit zijn de Roaring Forties, berucht bij zeevaarders.
Vanuit Arthur River gaat de asfaltweg verder door naar het zuiden, deze weg is niet ouder dan een paar jaar. Dit is de Tarkine drive en deze verlaat de kust, na 17 km is een afslag naar Corinna. Dit is een dirt road. Wij hebben de Tarkine Drive verder gevolgd, deze gaat naar het noordoosten en komt bij Smithton terug op de A2. We willen in Stanley gaan eten maar dat kan alleen bij het hotel, verder is hier niets maar dan ook niets. Er zijn wel twee campings. Bij het hotel kunnen we pas om half zeven terecht en als we er staan is het kwart over vijf. We hebben geen zin om te wachten, halen wat vlees bij de lokale supermarkt en rijden terug naar de camping om wat eten klaar te maken.
Edge of the World
volgende pagina